Δαφνούλα, της Ανδρίτσαινας το δάφνινο στεφάνι

Με θέα δυο ορμητικούς χείμαρρους, Κέλαδο και Νάλιφο, πνιγμένη μέσα σε σχίνα, πεύκα και δάφνες, η κοινότητα Δαφνούλας ρίζωσε όπως το ομώνυμο δεντρί και δε ξαναμετακινήθηκε από την εποχή των Ορλωφικών.

Τόπος κατοικημένος αιώνες πριν, όπως μαρτυρούν κουφάρια ρωμαϊκών λουτρών στο Μαυρόρεμα και βυζαντινά απομεινάρια, ο οικισμός πριν το 1821 μνημονεύονταν με το όνομα Μπάρτζι.

Ξέγνοιαστη βουνίσια «βοσκοπούλα» η Δαφνούλα κάνει παρέα χρόνια τώρα, με ένα «Χελιδόνι», οικισμό της και αδέρφι της. Με φυσικό κάλλος χαρακτηριστικό της κεντρικής Πελοποννήσου, δεν έχει ανάγκη φτιασιδώματα.

Γοητεύει με την λίθινη βρύση της, την όμορφη πλατεία, τον πετρόχτιστο Αγ. Γιώργη και τα ξωκλήσια της Αγ. Αθανάσιο, Αγ. Θεόδωρους, Παναγίτσα και Αγ. Παντελεήμονα. Γαλήνιοι και οι δύο οικισμοί της Κούτσι και Παλαιοχώρι με τους κατανυκτικούς, Αγ. Κωνσταντίνο και Αγ. Γεώργιο αντίστοιχα.

Καμάρι του τόπου το πανηγύρι του Άη Γιώργη, η λαογραφική συλλογή, το κέντρο αναψυχής «Καλπάκι» και ο ιδιαίτερα δραστήριος πολιτιστικός σύλλογος των «Δαφνουλαίων» που κάθε χρόνο του «Σωτήρος» τιμά με εκδηλώσεις, τα μέλη του.

«Βλάστησε» η Δαφνούλα πάνω στις αρχαίες πλάκες της περιλάλητης αρκαδικής στράτας που ξεκινούσε από την Αρχαία Αλιφείρα.  Ξακουστό για την μαστορική του τελειότητα αυτό το αρχαίο καλντερίμι, αποτέλεσε πορεία ιερών πομπών και αντάμωμα νικητήριων βημάτων Αρκάδων πρωταθλητών, καθώς εδώ τελούνταν οι αρχαιότεροι αθλητικοί αγώνες στην Ελλάδα τα «Λύκεια». Δαφνούλα η δαφνοστόλιστη, η δαφνοστεφανωμένη!